sernivîsek vala û bê wate

Ev çend sal e ku ez li ser mirovî, sedema jiyana mirov û rastî û şaşiyan di jiyana mirovî de difikirim, ez ê ji we re li vir nebêjim ku min bersivên van pirsan dîtin, lê ji bo xwe min biryara nivîsê da, ez ê binivîsim ji bo ez li xwe ji derveyî de binerim û analîz bikim.

Berf-Fêrîkê Ûsiv

Nîzamettîn Arîç-Gulfiroş

Tevliheviya nîvêşevê

Belê min qedeheke meya ku li ser derstan çêbûye dagirt û hinek qidam û dendik danî û min got ka ez binivîsim.

Ez zorê li xwe dikim ji bo binivîsim ez dixwazim bizanim bê ez dikarim ne li ser xwe binivîsim, ji ber heya niha bi awayekî min nivîsên xwe kişandine ser xwe, niha jî hîn li ser min e.

Xuya ye dîsa ev monologa ha ji ser min naçe, loma ez dibêjim ez di vê monologê de bi xwe re li ser mirov biaxivim bi giştî û behsa mirov di nerîna xwe de.

Ji xwe ez ne mirovekî ewqasî jêhatî me loma ez ê vê kurteçîrokê binivîsim.

Şevek ji şevên bindestiyê

Remo mirovekî porê wî nîvco bûye, temenê wî di navbera 30 û 35 salan de ye. Li ser nîvdika di hundirê zindanê de rûniştiye ji jo re hema bi nav sergirtî ye, lê ew bi xwe vekirî ye, û sar e, betaniyeke kevin danê ku kûçik jî bi ser xwe danakin heta sibe dê wî bibin navçeyê ji bo bê dê doz lê vebe yan na. Ji xwe hûn jî difikirin bê tawanê Remoyî çi ye! Remo tawaneke pir giran ku nayê bexişandin ne ji aliyê qanûn û zagonan ve û ne jî ji aliyê çivak û xelkên, tawana wî ramîn e, rast e! Mirov giş diramin lê ew diramin bê çawa bixwin, çawa vexwin, çawa xwarinê bînin, çawa ji morvên din çêtir bibin, çawa wek her kesî bijîn, çawa dûrî keriyên çivakên xwe nekevin, û çawa li gorî rêbaz û adetên heyî  jiyanê bidomînin. Ha ha hûn dibêjin ê ka Remo ji van cuda çi kir? Remoyî di ramî bê çawa cîhaneke xweştir ji mirovan re pêşkêş bike, ramî bê çawa newekheviyê ji nav mirovan rake, çawa bikare azadiyekê bê sînro bide mirovan, heta vir jî hîn tawana wî neketibû warê ku ji bo bê dadgeh kirin, ji ber mejiyê bilind ê ku rêgezên jiyîna mirovan afirandiye û çêkiriye, dizane ku her mirovek di hundirê xwe de bi awayekî xeyalekî wî wisa heye, ew xeyal jî ji kêmasiya wekhevî û azadiya giştî tê, loma kes bi vê vî xeyalî nayê tawanbarkirin, lê gava mirov vî xeyalî dixe qonaxeke din û dest pê dike li ser dirame û dixwaze çareyekê jê re bibîne, rêçek tenê tê pêşiya mirov ew jî azadiya an jî şoreşa tekkasî, mejiyê bilind dizane ku mirov bi awayekî tekkesî azad bibin dê dawiya rêgez û hukumdariya wî bê, loma ew nahêle, û naxweze Remoyî di wir de şaşiya mezin kiribû û ramiya bû ku pêşî divê xwe azad bike, ji zimanê ku mejiyê bilind li ser ferz kiriye rizgar bike, dizane ku zimanê mejiyê bilind bi xwe re têgihjtinên giştî jî tînin û wan dikin rastî bêyî ku bikevin ber mekîneya gûman û lêpirsîna mirovan, ji ber ew wek gotinên pîroz bi zembîlên pîroz dadikevin ser rûyê xaka Remoyan. Loma wî dizanî axaftina bi zimanê xwe destpêka lêpirsîn Û jinûve nirxandina têgîn û mefhûmên mejiyên bilind ji ber bi zimanekî din in bi zimanekî ne pîroz e li gorî mejiyê bilind û li gorî Remoyê ku li ser destê mejiyê bilind mezin bûye.

Destpêka tawan Rmeoyî bi lêvegerîna bo zimanê xwe yê zikmakî dest pê kir, û dît, ku gellek têgîn di zimanê wî de ne zelal in, wekî azadî, wekhevî, maf ferd, gel, çivak û xak giş bi şêweyeke tarî û tevlihev rûniştiye lê tu delîl û palpişt li ser rastî û şaşiyên ramanên mejiyê bilind tune ne. Loma dest pê kir li xwe û dîroka xwe bavê û kalê xwe dipirse û dixwaze bizane bê ew çawa çê bûye, çawa hatiye vê xakê, çiam di vê rewşê de ye, û baş bi dîroka xwe zanî.

Bi zanînê re hestên cuda, ji bilî ew hestên ji aliyê mijiyê bilind ve hatine çandin, dest pê pê kirin di hinav û dilê  Remoyî de şînd dibin, û êdî zanî ew ne ji vê çivaka çêkiroke ye, zanî ew tiştekî cuda ye, ramanê wî cuda ne, zimanê wÎ cuda ye, xewnên wî cuda ne, heta bi hezkirin û nefreta wî jÎ ji ya mejiyê bilind cuda ye.

Di wir de Remoyî dest bi tawana xwe ya nediyar kir, û bi dengekî bilind got, ez cuda me, ez û ev kesên vî mejiyê amadekirî dipejirînin ne yek in, ez û ew kesê bi tegînên amadekirî diaxivin ne yek in, belkî em herdû mirov in, lê em herdû ne heman mirov in, tawana wî bûye ev; ez û tu mirov in, lê ez û tu ne heman mirov in û ez naxwazim bibi tu.

Min azad bihêlin ji bo ez bibim ez, ez bibim Rmeoyî.

Li wir Remoyê cudaxwaz, mirovneperwer, xwînmij, kevneşop, û bêwijdan hate girtin ji aliyê mejiyê bilind ve.

Remo di zindanê de ji bo van tawanên xwe di bin ezmaneke nîv vekirî, û ez û tu di bin ezmaneke girtî,

Remo di zindanê de bê pirtûkgeh û ez û tu bi pirtûkekê tijî pirtûkên mejiyê bilidn, Remo bi dengê xwe ji xwe re dilorîne, em li ber dengê mejiyê bilind di xew re diçin, Remoyê ku ne çixareyê lê bihna ezmanê xaka xwe dikişîne kezeb ,ceger û dilê xwe, ez û tu bi dûmana çixareyên ku ji bo mezinkirina mejiyê bilind re vêdikevin hinavên xwe dadigirin, Remo tenê çar dîwar li derdora wÎ ne, lê ez û tu tirs, tirsa ji windakirina xeyalên derewîn, tirsa ji windakirina jiyaneke bêrêz, tirsa ji xwe, ji xwe ku em ji rê derkevin û wekî Remoyî dest bi ramînê bikin.

Remo xwediyê çar dîwaran û ez û tu xwediyê 4 hezar tirsî! Gelo kî ji me azad e, gelo kî ji me xwe ye û kî ji me lîstok e! Bersivê ez nizanim lê ez dizanim ku ez û tu nê dilşad in. Belkî di fikira me de em dilşad in lê ew bi xwe derew e, dilşadiyeke ne bi ziman, ne bi dil Û ne bi viyana me çê bûye nabe dilşadî.

Bijî Remo Û bimirin kesên tirsonek, newêrek, tirole û ezpereset.

bijÎ Remo û bimirin mirovên ji ramînê ditirsin.

Ez li kû me?

Bêje hevalê 


Bêje ez û tu li kû ne? 

Cihê xwe bibêje

Ji xwe ez li wir im.

Bi destê xwe dilê xwe nîşan bide. 

Ez di wir de dijîm. 

Ez li kû me?


Li ser çiyayên xwe binere


Tu şûna tiliyên min bibînî


Destê xwe bixe çemên xwe


Tu dê tovên evîna min bigirî


bihnekê bikşîne


Bihna min ji laşê te tê


Gulyazên te 


Bi ramûsanên hevditînên me sor bûne


bêje hevalê


tu li kû yî


Ji bo ez bizanim 


Ez li kû me?!




Dilyar Amûdî

Vejîn

îşev û her şev
îroj û her roj
ez dîwarê xwe qul dikim
pencereya jiyaneke nû vedikim
dîwarên min herifîn
lê tava rojê nekete dilê min
...
dîsa darekê diçînim
îsal û her sal
vê demsalê û her demsalê
lê tucarî gulistana min şîn nebû
xunav bi ser rûyê min de neniqutî
hestên min î hişk şil nekir
......
îroj.. îşev
îsal.. û hersal
ez xwe ji nû ve diafirînim
dest û lingên xwe vedijînim
mejiyê xwe dirîsim
lê nikarim dilekî nû biçînim
bi dilîniyeke geş bixemilînim

Dilyar Amûdê

Valahî

Valahî...

Ez westiyam, bila hûn bizanin dê jiyan her dem wisa be, nexweş e. Hema em ji neçarî dijîn. ji ber ko em nizanin  em bimirin dê çi bibe? me zanîba jî emê newêrîbana dev ji jiyana xwe berdin ji ber em ji tiştên ko herkes nake, ditirsin.

Xwezî jiyan ne wisa be. û rastî jî ne ev ba. lê jiyan nexweş e, û em ji neçarî dijîn

Dilyar Amûdê: Dara Şikestî

Dilyar Amûdê: Dara Şikestî: Ez dara şikestî me dil birçî û tî me çavê xwe li te digerînim dixwazim xewnên xwe bi te bixemilînim lê çi bikim newêrim Nikarim...

Dara Şikestî

Ez dara şikestî me


dil birçî û tî me


çavê xwe li te digerînim


dixwazim xewnên xwe bi te bixemilînim


lê çi bikim


newêrim


Nikarim! dara şikestî me


di xewnan de


serî li ser milan da tînim


dilê xwe bi kenê te dikenînim


...............


ez ditirisim


ji windakirina te


nikarim


 bê evîna te


dixwazim


te


ji te hez dikim


dilê xwe bi te dadigirim


lê çi bikim


ez jin im


pûç û şikestî me


....
bêje


bi hawarî


bi xurtî


ez ji te hez dikim


destê min bigire


porê min bihûne


serê min deyne


ser dilê xwe


û min bernde

Dilyar Amûdê


Min ev helbest ji bo hevaleke xwe ko evîndar bûye, lê newêre û nikare evîna xwe ji zilamê jê hez dike re bibêje.

Ez Hîn Li Wir Im

Ez hîn Li wir im


Di nav gelemşê de


Difetisim bi dûya çixareyan


Di nav xwîna kuştiyên de


Di nav xwîna xwe de


mejiyê min li jêrzemîn belav bûye


Yan derî û pencereyan bigire


Ta ez rizgar bibim


Ji nîvjîna te li dû xwe hiştiye


Bi mirinê 


Bi te jibîrkirinê


Bi dilê xwe pê li zikê min meke


Ez westiyam ji te


Hîn ez li vir im


Piştî Çend salan


Lê tu 


Pencereyan digirî


Û ne tê û min rizgar dikî

Dilyar Amûdê