Amûdê

Kengî êşên me dê me bêtir biêşînin

ji êşên biyanî?

Karwanên miriyan ji her alî dihên 

Kuştî dibarin

Li bakur, li başûr!

Hêvî kefenkirî bi rê ve dihên

Amûdê agirê xwe bi avê fetisandiye, 

dengê xwe fetisandiye

ciwaniya xwe fetisandiye. 

Karwanên kefenan dihên

Karwanên dilêşan dihên

Karwanên kulîlkên perçiqî dihên

Xemgînî e'wrên xwe bera ser Amûdê dide

Xemgînî miriyan bi ser Amûdê dibarîne

Mirî xemgîniyê dibarînin

Îro bahoz e!

Îro çemê Amûdê dîsa lehiyeke qirêj,

bi giyanên hêvîdar

bi xewnên fetisî diherikîne.

Îro kesên reviyayî vedigerin

vedigerin xaka xwe

vedigerin kaniya hêvî û xewnên xwe

Amûd sekiniye,

li hêviya hêviyan,

sekiniye.

Bi alên stûxwar

pêşwaziya xemgîniyê dike

Xemgîn gîha

gîha goşeya jibîrbûyî.

Mirî gîhan xaka şewitî û fetsiyan

Dîsa bêhna mirinê tiliya xwe xist pozê me.

Şewitan hinav û giyanê me

Karwanên miriyan dihên

Kuştî ketine rê, û dihên 

Îro Amûdê mêvandariya xwe dike..

Îro konên reş û qehewya tehl 

dê çav û zimanê me gişan reş bike

Amûdê îro konekî mezin ji bo xwe vedike

Îro careke din dimire

bajarê Bavê Bihemed.

mirî dihên û me dimirînin

dîsa

Guneh in hest

Diêşin êşên min ji bêêşiyê
Ma qey ne guneh in, Hestên min
Ên ku hînî serêşiyê bûne
.....
Dilyar Amûdî

Diêşin êşên min ji bêêşiyê
Ma qey ne guneh in, Hest...
Ku hîn bûne serêşiyê

Nîşe: Ev rêzên duyem bi alîkarî û serrastkirina Memo Seyda hatin nivîsîn..

Toz

Pencereyê veke!
Toz girtiye, mejiyê te.
Dilyar Amûdî

Sar e...

Sar e...
Dilerizim zeriyayê!
Şor e çêja pêlên te...
Ranewestîne jenîna dilê min
Biçûk e, hîn..
Bêhna min çikiya
Min nefetisîne
Ez ji êgir reviyam
Xewnên rojavayî li hêviya min in
Destê xwe ji ser dilê mi rake
Ez hîn biçûk im

Zeriyaya bêzar

Zeriyayê! te çi dilê piçûk dixwest
Xwezayê te têra xwe giyan ji me nestendin
Ma me têr çiya bi xwînê av nedan
Vê carê!

Vê serdemê
Mirina bêzar!
Dê çi bibûya ku te dest navêt
Bedenê çivîkên me
Te destûra firîna wan bide
Firîna ji wê xaka xemgîn
Firîna ji bo jiyaneke nû

Rawestîn

Xwezî hew kêlîkekê mejî rawestiya
Ji bo jana te vemiriya
Xwezî carekê dil nejeniya
Ji bo mejî bi bîranînên te nejiya
Xwezî soza ku min daye
Xwe li ber bîranên te bigirta
Û neqîriya


Dilyar Amûdî di lêgerîna helbestnivîsê de, helbesteke wisa hate nivîsîn

Xewn

Xewneke ecêb
Xirpişî ser çavên min
Revandin hemû hêviyên min
Destê xwe xist qirika min
Fetisand zaroktiya min
....
Ez şiyar bûm
Dilê pekiya ye
Diperpite li ser xakê
Rû çilmisî ye
Û ez mezin bûme

Nîvco

Her dem tiştekî kêm heye, 
tê bêjî qey kêmanî temamiya kêmaniya me ye...
Ez rê nivco dikim, 
tê bêjî qey dawiya rêyê di nêvî de diqede
Dilşadî di dilê min dimîne, 
tê bêjî qey nikare derbasî bedenê bibe
Hinas derbasî sîngê dibin, 
lê li wir asê dimîne
Nîvco dimînin, 
şahî xemgîn, heta bi xerîbiyê
Deng belav dibe, lê wêne bedî nabe
Wisa tiştekî nepenî, çavekî me digire
Nahêle em kêmaniyên netemamkirî, temam bikin
An jî em temamkirî dibînin, lê hîs nakin
Dilyar Amûdî

Derman

Nivîsîn ne çare ye! Derman ne girî ye ne jî  ponijîn e…

Seyre ku mirov nexweşiyê bizane û derman bizane, û bi ser de jî her him nexweşî him jî derman bi dest û di destê nexweşî de be, lê nexweş her ji bo nexweş bimîne dermanê di destî de nebîne û ya ji gişî seyrtir ku roj û şevan ji derdê nexweşiya xwe û bêdermaniya wê binale.

Tevî ku ew û ev alem giş dizanin ku derman di bêrîkê de ye, lê mixabin destê xwe naavêjê û hebekê danaqurtîne ta ku ji êşa salan rizgar bibe.

Gelo sedem çi ye? Navê vê rewşê di zanista nojdariyê de çi ye? Ez bi xwe nizanim…

Derketin ne çare ye….

Ger jî ne çare ye…

Mirin jî…

Xebat! Belkî…lê bê viyan, bê daxwaz, bê zanîn, bê azadî,bê afirandin û damezirandina derûneke tendurist ji mirovekî re, ne tenê xebat ne jî viyan û ne jî tiştek bi ji van nikare bibe çare.

Lê belkî hebûna van gişan bi hev re bibe  rê û rêbaza çareya rewşa xemgînbar a heyî.

Ka em bi hev re mirovekî lê kin, piştî ku xweda- heger bi rastî wî ev cîhan û mirov çê kiribin, û heger destûra min hebe ez li wê cîhanê pê re biaxivim ez ê hermû kiryar û çêkirinên wî bi wî re biaxivim ji ber ez bi rastiya wan qanî nekirime-  ew bi şêweya fîzîkî ya tekûz afirand.

Ji bo em tekûziya xwedayî bi tekûziyeke mirovahî bixemilînin  gelo divê em ji kû de dest pê bikin?

Dilyar Amûdê

Kurteşano.
Dilyar(xwediyê hespî): Hespê delal e çi hir-hir e?
Hesp: ji nêza nava min e. 
Dilyar: nava te ji çi diêşî? 
Hesp: ji birçîna 
Dilyar: ma ew ne ceh bû min danîbû ber te çima te nexwar??
Hesp: rast e te ceh daniye ber min lê te ji bîrkirye ku te çavên min girtine.
Dilyar: lê hege ez çavên te vekim, tê qîmeta ceh nizanî.
Hesp: lê tu jî ji bîr dikî gava tu biçî deverekê tê li pişta min siwar bibî û dê çavên min vekirîbin!!! 

M.XÊR ŞÊXO