Rastî

Carine mirov dikeve, dişkê, bêhêz dibe..

Rojekê sibeha ji xew şiyar dibe, û wisa dihise ku nû ji dayik bûye.

Di ketinê de jî mirov hîn dibe, hîn rabûnê dibe, ger rabe jî êdî qet nakeve..

Dil dixwaze gelek tişt ne wisa bin, lê jiyan ev e, xweşiya wê jî di vir de ye...

Carine mirov dibêje qey hew dawiyê diniyê ye û êdî dereng e, lê ji nişkê ve xwe dîsa dibîne, xwe di mirinekê de dibîne û tê ser hişê xwe...

Hinek êş hene afirîner in...

Ew rawestîn jê re dibe hêzek ku roja wî dibe bi du rojan, sala wî dibe bi du salan..

Çîrokên wî kêmtir in, kiryarên wî kêmtir in, lê ne wek her kesî dijî, ji her kesî bêtir fireh û tije dijî...

Belkî her kes bibêje ev çi ye! çi dike! 

Lê ya giring ku ew çi dibêje?

Carine hemû tiştî winda dike... û di wê windakirinê de her tiştê xwe dibîne..

Xwe ji nû ve dibîne..

Mirov bixwaze dikare nemire.. dikare bifire..

Lê divê ew bawerî pê re hebe...

Xeyal, xewn, û çîrok be jî jiyan, xweş e...

Ji ber her tişt di baweriyê de ye..

Bawerî jî di hundirê mirovî de ye, bixwaze dixeniqîne bixwaze geş dike..

Çîrok e, çîvanok e.. 

nizanim çi ye, nizanim ne çi ye!

Rastî ew tiştê em qebûl dikin e, 

Biçe

Çîrokeke kinik bû, xelas bû...
Hêvî tê de şerm bû
Evîn, derew bû
Hezkirin, bi pîvan û hesab bû
Xweş bû..
Ne poşman be..
Welatekî perçebûna xwe nîşan dida..
Ez niha dişewitînim
Xeyalê porê te,
Çavên te yên ku ji dûriyê rengên xwe guhertibûn
Dişewitînim dilê xwe
...
Biryardariyê dixwezî
Ew hêsan e
lê bêrewan e
...
Nikarim şîretan bi şerabê re bi te bidim vexwarin
Naxwazim serxweş bî
Dixwazim bihiş bî
....
Kes nikare bibe ez
Ez nikarim bibim kes
Lê kes nikare bibe tu
....
Vac, di baweriyên me de radizên
Tirs ji nava me der tê
Ne ji kolanên biyanî
û Ne ji xemgîniya ti kesî
...
Roj û şev
Navên me ne
Bixwazin dikarin vemirînin roniyan
û her şev be
Bixwazin dikarin vêxin roniyan
û hew roj be
Di destê me de ye
Lê jiyan berdewam e
Ez jî mirov im wek te
Nikarim xwe ji mirovahiyê biparêzim
Bibêjim neçe
...
Biçe..
Biçe
Bila dûrî warê te be
Xeyalên bitirs, para te bin
Biçe, venegere
Ez êdî te naxwazim
Li dilistana xwe
Ne, ez û ne tu
êdî nikarin çîrokeke qediyayî bibêjin
Ez nebûm helbestek ji stranên te re
Lê tu bûyî mijara serdemekê ji helbestên min re
....
Xem nake
Ez navê vî bajarî nanivîsim
û navê wî welatê dişewitînim
Biçe...
Biçe....
Jiyan berdewam dike
û ez ez im
û tu tu yî..
Dilyar

Xewn

Xewnek bû

Derbas bû

Êdî ne tu 

Ne ez 

di xew de ne

Em şiyar in

Mixabin ku rastî tehl e

Lê xewn jî ne rastî ye

Nivîseke taybet

rewşeke bêtebat e, bi xemgînî û xembarî....
Rewşa mirovê di depresyonê de ji çend tiştan pêk dihêt
1. Bêhêvitî
2. bêçêjî
3.bêkarî
4.bêkesî
5.bêjînî
û hwd
lê giş wek ku tên dîtin ji BÊyan pêk dihên, helbet ev rewş rewşa min e. ji ber wek ku delalekê ji min re digot ez encex bibêjim EZ.
Ew ne xem e, lê gelo dermanê wê derman e, an ez im?
Dixwazim tiştina bikim, dixwazim dest pê bikim, lê nikarim û nabe...
Gavin çawa ji min re divê? divê ez çi bikim? Ez wan jî nizanim lê biryareke saxlem, birêkûpêk ji min re divê...
Gelek dê bibêjim çima tu vê li vir dinivîse, ev taybet in, ez ji xwe re dinivîsim ji ber wisa ez xwe çêtir dibînim...

Ez destê xwe didim çi xera dikim

Ez: Bibêje Şêr!
Şêr: tu bibêje
Ez: ez newêrim biaxivim, ez deste xwe didim çi ez xera dikim!
Ev bû danûstendina di navbera min û Şêrî de.....

Hlebesteke dirêj

Ez serxweş im
Loma nizanim çi dinivîsim
Lê ne giring e
Hew dinivîsim
Dinivîsim bo bêjim ku ez heme
Ev wek min got
Dermanê dilî ye
Ne xem e
kî dixwîne an kî naxwîne
Ji xwe kurdî ye
Rewşa kurdî li ber çavan e
biçe xwedê bi te re be
Ez vê ne ji bo te dinivîsim
Ev helbesteke dirêj e
Ku min vedibêje
Ne bo te
Lê bo min
Ez naxwazim
Lê divê wisa be
Tevliheviya jiyanê
xwe dide der
Xwe nîşanî te dike
wek rastiya min
Ez nikarin biraziyê xwe ji bîr bikim
Ez nikarim xwişk û birayên xwe ji bîr bikim
Mesele ne tu yî
Tu çûyî
Biçe
Erê tê poşman bibî
Ji ber ez dixwazim êşên vî welatî jî ên te bin
Em ev in
em biêş in
Mixabin!
Ne di destê me de ye
An tê kurd bî an tê bêêş bî
Ev ne em in
Em biêş û kurd in
Biçe
bawer neke
Ne giring e
Em bivac tev nagerin
Ji ber vac di jiyana me de qet nebûye
Xemgînî, hew bûye beşek ji jiyana me
Rastiya jiyana me
Ez nabêjim were
lê Nayê
Lê dixwazim xwe azad bikim
Welar û miletê xwe azad bikim
lê te nehewînim
Ji ner tu çûyî
Di dema ku min tu dixwestî
Rast e
Tu hêja yî
Tu delal î
Tu ew kesa ku dilê min  birî
lê te ez nebirim
Te ez hiştim wek ku her yar yarî dihêle
Tu rast î
xebera te ye
Soz didim ku ez ê te poşman bikim
Bixwazî bawer bike ku ne hezkirin e
Lê ev ez im
Ez û ez im
Heta sibê dibêjim ez im

Rastî

Ne hewce ye
Em li dora gotinan bigerin
Ez ji te hez dikim
Evqasî besît e
Ne lazim e
ez peyvan bixemilînim bo ji te bibêjim
Ku ji te hez dikim
Lê ne ez dikarim vê hezkirinê rakim û ne tu
Helbet jibîrkin e
Çare
Lê dem jê re divê
Hey hezkirin ya me ye
Lê dûrbûn ji biryara me ye
Ne helbest e, ev
Hew nivîsîna firtoneya hestan e
Mixabin wisa ye
Di nav hemû derdan de
Derdê evîn ji bo min giran e
Reşbînî ne ji dil tê
Lê ji rastiya bikul tê
Ne ez û ne tu
Ne Welatê me
An welatên me
Nizanim bê sedem çi ye!
Lê nedibû
Girî çend roj in
Dûra diqede

Dilyar

Çawa?

Ez ê çawa ji bîr bikim
ku roj û shev li dû hev bên
Ma tê ji bîr kirin
ku xewn bên dîtin?
Dê çawa ji bîr biçe
Ger dil lê bide!
Xwekushtin e
herikandina, xemgîniya sor e,
çareya hezkirineke zindî

Dilyar

Jiyana te ya mayî

Jiyana te ya mayî
Bimîne xwesh
Dilê min li te pîroz be
Biçe, bila raborî bim
Tê her kevoka vî dilî bî
Xembar nebe
Hêsirên te ji çavên min diherikin
Jiyana te ya mayî xwesh be
Dilyar

Şev

Kelogirî ye, şev
Stêrkan dijimêre
Li benda bayê rojavayî
Ta ku rêş ke
Kulên li ser dika dilî
Diforşe, Salên borî
Bi salê borî
Diguherîne, hinekî ji me,
Bi hinekî ji me,
Wek ku roj dê bê
Li dû çûna wê
Lê her radiweste
Dijmêre, rojan
Wek qet tarî tune
Kelogirî ye, şev
Bi xemgîniya ku tê belavkirin
Li salên ku wek şerabê
Sor dibin, giran dibin
Lê her mirovî sermest dikin
Digirî, şev
Bi min û te re
Ta ku em bêtir bigirîn,
Dîn nebin, bê dem

Dilyar Amûdî